The Function of the Culture of Anticipation and the Strategy of Governance by the Jurist

Document Type : Original Article

Authors

1 ‎2.‎ Professor, Department of Future Studies of Religion and Religiosity, Research Institute of Mahdaviyat and Future Studies, ‎Islamic Sciences and Culture Academy, Qom, Iran.‎

2 ‎Level 4, Explanatory Imamate, Specialized Center of Imamology, International Imamate Foundation, Qom, Iran (Corresponding ‎Author). ‎

10.22081/jm.2026.75044.1146

Abstract

Anticipation is the most significant and practical doctrine of Mahdaviyat. Depending on various perspectives, it is classified into different categories. Ontologically, it is divided into spiritual, verbal, emotional (heart-based), and practical anticipation. Epistemologically, it is categorized into individual and social anticipation. In terms of scope, it is divided into general and specific anticipation, and functionally, into positive and negative anticipation. Positive anticipation possesses various functions, foremost among which is the preparation for the Reappearance, at the pinnacle of which lies the governance of the Jurist. Regarding the relationship between anticipation and the governance of the Jurist, it must be stated that the role of the culture of anticipation for the governance of the Jurist is strategic; that is, beyond defining the goals, it also articulates the methods to achieve them. In other words, it demonstrates both the outcome and the process. In this paper, data were collected using library and documentary methods and analyzed through a descriptive-analytical approach to explain the diversity of anticipation, its key function of preparation, the practical and social nature of anticipation, and the strategic role of these two dimensions in the governance of the Jurist. The significant achievements of this research include the articulation of strategic policies and institutional mapping, which to some extent reveal extremism in promoting impractical and individualistic anticipation, as well as negligence in promoting practical and social anticipation within society.

Keywords

Main Subjects

References

ابن‌شعبه حرانی، حسن. (1363). تحف العقول. قم: جامعهٔ مدرسین.
ابن‌منظور، محمد. (۱۴۱۶ق). لسان العرب (ج۵). بیروت: داراحیاء التراث العربی.
اچ ترنر، جاناتان. (۱۳۸۲). ساخت نظریهٔ جامعه‌شناسی (مترجم: عبدالعلی لهسائی زاده). شیراز: نوید شیراز.
اسکیدمور، ویلیام. (۱۳۷۲). تفکر نظری در جامعه‌شناسی. تهران: نشر سفید.
بنی‌هاشمی، سید محمد. (۱۳۸۴). رازپنهانی و رمز پیدایی. تهران: نیک معارف.
صدوق، محمد. (۱۴۰۰ق). امالی الصدوق. بیروت: اعلمی.
صدوق، محمد. (۱۳۹۵ق). کمال الدین. تهران: اسلامیه.
صدوق، محمد. (۱۳۶۲). خصال. قم: جامعه مدرسین.
طوسی، محمد. (۱۴۱۱ق). الغیبة. قم: دار المعارف الاسلامیه.
کلینی، محمد. (۱۳۶۵). الکافی. تهران: اسلامیه.
طبرسی، احمد بن علی. (۱۴۰۲ق). الاحتجاج. مشهد: نشر مرتضی.
خزاز قمی، علی. (۱۴۰۱ ق). کفایة الأثر. قم: انتشارات بیدار.
قضاعی، محمد بن سلامه. (بی‌تا). ُدستور معالم الحکم. قم: مکتبة المفید.
گولد، جولیوس؛ کولب، ویلیام. (۱۳۸۴). فرهنگ علوم اجتماعی (مترجم: باقر پرهام). تهران: مازیار.
الهی‌نژاد، حسین. (۱۳۹۵). انتظار در اهل‌سنت. قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.
الهی‌نژاد، حسین. (۱۴۰۰). جلوه‌های مفهومی انتظار با نمای قانون تواطی و تشکیک، مشرق موعود، 16(58)، صص 116 ـ 10۵.
الهی‌نژاد، حسین. (۱۳۹۷). مردم و زمینه‌سازی ظهور. قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.

Files

Share

How to cite

Statistics