پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی جامعه مهدوی 2717-3100 6 شماره 1 (پیاپی 11) 2025 08 23 Conceptual analysis of the time-setting (Tawqit) of the Mahdi's (عج) advent and its role in identifying the specific occurrence. تحلیل مفهومی توقیت ظهور حضرت مهدی(ع) و کارکرد آن در تعیین مصداق 166 190 78885 10.22081/jm.2025.72958.1127 FA خدامراد سلیمیان دانشیار، گروه مهدویت‌پژوهی، پژوهشکدۀ مهدویت و آینده‌پژوهی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، ‏ایران.‏ Journal Article 2025 09 22 This research aims to conduct a conceptual and systematic analysis of the time-setting (Tawqit) of the advent of Imam Mahdi (عج) and to examine its function in identifying the specific occurrence of the appearance, which is one of the key and challenging topics of Mahdism. The research method is descriptive–analytical, and the data have been collected and analyzed through a coherent compilation of reliable narrative sources, the viewpoints of the Innocent Imams (ع), and the opinions of prominent Shia scholars.<br /><br /><br /><br />The findings indicate that in response to the fundamental question of how, despite the abundance of hadiths that reject those who set times and condemn time-setting, some continue to predict the timing of the advent, the determination of the time of appearance—whether definitive or probabilistic—is mostly due to inappropriate interpretations of concepts and narrative terms. This issue not only conflicts with theological principles and hadith teachings but is also reproached within the jurisprudential domain. این پژوهش با هدف انجام تحلیل مفهومی و نظام‌مند توقیت ظهور حضرت مهدی(ع) و بررسی کارکرد آن در تعیین مصداق ظهور، یکی از مباحث کلیدی و چالش‌برانگیز مهدویت، صورت گرفته است. روش تحقیق توصیفی ـ تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق گردآوری منسجم منابع روایی معتبر، دیدگاه‌های معصومین(ع) و نظرات برجسته اندیشمندان شیعی استخراج و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در پاسخ به این سؤال اساسی که با وجود انبوه احادیث تکذیب وقت‌گذاران و مذمت توقیت، چگونه برخی همچنان برای ظهور وقت‌گذاری کرده‌اند؟ تعیین زمان ظهور، چه قطعی و چه احتمالی، بیشتر ناشی از برداشت‌های نامناسب از مفاهیم و اصطلاحات روایی است و این امر نه فقط با مبانی کلامی و آموزه‌های حدیثی تعارض دارد، بلکه در حوزه فقهی نیز مورد نکوهش واقع شده است. همچنین، مرور نمونه‌های تاریخی و احادیث مرتبط، نشانگر آثار منفی برداشت‌های نادرست درباره توقیت بر باورها و رفتارهای فردی و اجتماعی مؤمنان است. نتایج پژوهش تأکید می‌کند که ارائه تبیینی علمی و ساختارمند از توقیت ظهور، ضمن روشن کردن ابعاد نظری و عملی موضوع، می‌تواند فهم عمیق‌تری از این آموزه در اندیشه شیعی فراهم نموده و راهکارهای کاربردی مقابله با پدیده وقت‌گذاری و مروجان آن را دربرداشته، که این امر به ارتقای سطح ادبیات علمی حوزه مهدویت کمک شایانی می‌کند. https://jm.isca.ac.ir/article_78885_32f23c6cf9aac58f0b8c0c78392cfe9d.pdf